અસત્યો માંહેથી – ન્હાનાલાલ કવિ

જુલાઇ 9, 2010

પ્રભો અંતર્યામી જીવન જીવના દીનશરણા,
પિતા માતા બંધુ, અનુપમ સખા હિતકરણા;
પ્રભા કીર્તિ કાંતિ, ધન વિભવ સર્વસ્વ જનના,
નમું છું, વંદું છું, વિમળમુખ સ્વામી જગતના

સૌ અદભૂતોમાં તુજ સ્વરૂપ અદભૂત નીરખું,
મહા જ્યોતિ જેવું નયન શશીને સૂર્ય સરખું,
દિશાઓ ગુફાઓ પૃથ્વી ઊંડું આકાશ ભરતો,
પ્રભો એ સૌથીએ પર પરમ હું દૂર ઊડતો.

પ્રભો તું આદિ છે શુચિ પુરૂષ પુરાણ તું જ છે,
તું સૃષ્ટિ ધારે છે, સૃજન પલટયે નાથ તું જ છે,
અમારા ધર્મોને અહર્નિશ ગોપાલ તું જ છે,
અપાપી પાપીનું શિવ સદન કલ્યાણ તું જ છે.

પિતા છે અકાકિ જડ સકળને ચેતન તણો,
ગુરૂ છે મોટો છે જનકૂળ તણો પૂજ્ય તું ઘણો,
ત્રણે લોકે દેવા નથી તું જે સમો અન્ય ન થશે,
વિભુરાયા તુંથી અધિક પછી તો કોણ જ હશે.

વસે બ્રહ્માંડોમાં, અમ ઉર વિષે વાસ વસતો,
તું આઘેમાં આઘે, પણ સમીપમાં નિત્ય હસતો,
નમું આત્મા ઢાળી, નમન લળતી દેહ નમજો,
નમું કોટિ વારે, વળી પ્રભુ નમસ્કાર જ હજો.

અસત્યો માંહેથી પ્રભુ ! પરમ સત્યે તું લઈ જા,
ઊંડા અંધારેથી, પ્રભુ ! પરમ તેજે તું લઈ જા;
મહામૃત્યુમાંથી, અમૃત સમીપે નાથ ! લઈ જા,
તું-હીણો હું છું તો તુજ દરશનાં દાન દઈ જા.

પિતા ! પેલો આઘે, જગત વીંટતો સાગર રહે,
અને વેગે પાણી સકળ નદીનાં તે ગમ વહે;
વહો એવી નિત્યે મુજ જીવનની સર્વ ઝરણી,
દયાના પુણ્યોના, તુજ પ્રભુ ! મહાસાગર ભણી.

થતું જે કાયાથી, ઘડીક ઘડી વાણીથી ઊચરું,
કૃતિ ઇંદ્રિયોની, મુજ મન વિશે ભાવ જ સ્મરું;
સ્વભાવે બુદ્ધિથી, શુભ-અશુભ જે કાંઈક કરું,
ક્ષમાદષ્ટે જોજો, – તુજ ચરણમાં નાથજી ! ધરું.


પાન લીલું જોયું ને તમે યાદ આવ્યાં – હરીન્દ્ર દવે

જુલાઇ 9, 2010

પાન લીલું જોયું ને તમે યાદ આવ્યાં

જાણે મૌસમનો પહેલો વરસાદ ઝીલ્યો રામ

એક તરણું કોળ્યું ને તમે યાદ આવ્યાં

ક્યાંક પંખી ટહુક્યું ને તમે યાદ આવ્યાં

જાણે શ્રાવણના આભમાં ઉઘાડ થયો રામ

એક તારો ટમક્યો ને તમે યાદ આવ્યાં

જરા ગાગર છલકી ને તમે યાદ આવ્યાં

જાણે કાંઠા તોડે છે કોઇ મહેરામણ હો રામ

સહેજ ચાંદની છલકી ને તમે યાદ આવ્યાં

કોઇ ઠાલું મલક્યું ને તમે યાદ આવ્યાં

કોઇ ઠાલું મલક્યું ને તમે યાદ આવ્યાં

કોઇ આંખે વળગ્યું ને તમે યાદ આવ્યાં

કોઇ આંગણે અટક્યું ને તમે યાદ આવ્યાં

જાણે પગરવની દુનિયામાં શોર થયો રામ

એક પગલું ઉપડ્યું ને તમે યાદ આવ્યાં


હોય છે

ઓગસ્ટ 17, 2008

From Unkonw Source.

હારેલી જીંદગી જીવવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.

કીનારા પર વહાણ હંકારનારાઓ તમને શું ખબર,
તૂફાન માં કશ્તી ગુમાવવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.

તમામ ઉમર જેને પામવાની તડપ હોય પરંતુ,
તેને મેળવીને ગુમાવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.

બે હાથ વડે ઝીંદગી ઉલેચનારાઓ એટલું પણ જાણો કે,
છેલ્લા શ્વાસે હથેળી ખાલી જોવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.

એક વાટ પકડી ને ચાલનારાઓ મંઝીલ જરુર પામે છે,
કીન્તુ માર્ગ માં ભટકી જવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે.

દુનીયા જીતનારા ઘણાં સીકંદરો ભૂલાઈ ગયાં,
એક-બે ના દીલ જીતી ચાલી જવાની પણ મઝા અનેરી હોય છે..


બિઝનેસ કરે છે — શ્રી કૃષ્ણ દવે

ઓગસ્ટ 10, 2008
પતંગિયાની પાંખો છાપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે,
ઝાકળ પણ પાઉચમાં આપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે.
 
અજવાળાનો સ્ટોક કરીને, સુરજને પણ બ્લોક કરીને,
પોતે તડકો થઇને વ્યાપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે.
 
સંબધોની ફાઇલ રાખીને, ચહેરા પર સ્માઇલ રાખી,
લાગણીઓ લહેરથી કાપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે.
 
શબ્દ શબ્દને વાટી વાટી, અર્થોનું કેમિકલ છાંટી,
જળમાં પણ ચિનગારી ચાંપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે.
 
કલરવને પણ ટેપ કરીને, કંઠ ઉપર પણ રેપ કરીને,
માંગો તે ટહુકા આલાપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે.
 
ચકમક લોઢું ઘસતાં ઘસતાં, ફૂંક લગાવી હસતાં હસતાં,
જ્યાં જ્યાં સળગે ત્યાં ત્યાં તાપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે.
 
પોતાનું આકાશ બતાવી, સુરજ, તારા, ચન્દ્ર ગણાવી
વાદળ ફૂટપટ્ટીથી માપે, માણસ છે, બિઝનેસ કરે છે.

છે-મધુકર રાંદેરિયા

જુલાઇ 27, 2008

ચલો આજ ભૈયા, ઉઠાવી લો લંગર, સંમદરની અંદર ઝુકાવી દો કસ્તી;
સલામત કિનારાના ભય ને તજી દો, તુફાનોને કહી દો કે કમ્મર કસી છે.

મુહબ્બતની અડિયલ એ વાતો જવા દો ,મુહબ્બતનાં દમિયલ એ ગીતો જવા દો,
જગતને જગાડી દો એ રીત થી કે, કલેવરને કણેકણા જુવાની વસી છે.

અમારા ચમનમાં સુમન ખીલતાં ના, રખેવળી કંટકની હરદમ કરી છે,
અમે તો પડ્યા પાનખરન ના પનારે, નકામી નકામી વંસતો હસી છે.

અમારે નથી ચાંદની સાથ નિસ્બત , અમારે રુકાવટ વિના ચાલવું છે,
અમારી છે યાત્રા સળગતી ધરા પર , દિવસભર જે સૂરજની લૂથી રસી છે.

અમે સિંધુડાને સૂરે ઘૂમનારા ! અમે શંખનાદો કરી ઝુઝનારા,
મધુરી ન છેડો એ બંસી તાનો , અમોને એ નાગણની માફક ડંસી છે.

હસીનોને હાથે ન અમૃત પાશો, અમોને ખપે ના મુલાયમ નશો એ,
અમે કાલકૂટોને ઘોળીને પીશું, અમારીયે શક્તિઓ શંકર જ શી છે.

અમે દુઃખ ને દર્દ કાતિલ સહ્યાં છે, ભરી આહ ઠંડી ને નિશ્વાસ ઊના,
જીવનમાં હતી કાલજો ગમની રેખા, મરણ સામને આજ મુખ પર હંસી છે.
તુફાનોને કહી દો કે કમ્મર કસી છે!

-મધુકર રાંદેરિયા


હતા

જુલાઇ 27, 2008

ગગને ઉડીને ગુંજવા દીલના ઘણા અરમાન હતા.
પણ પાંખો કાપી લઇ લીધી, એ નસીબનાં ફરમાન હતા.

અમે ધીરે ધીરે ભળી ગયાં તારા મનના એ વમળ મહીં,
પણ ચાંપતી નજરો લઇ દરીયે ઉભા દરવાન હતા.

તમે આવ્યા આંસુને લુછવા, તુટેલા નાતાને સાંધવા,
પણ ઘાવ જે જીગરે પડ્યા, એ તમ કીધાં અપમાન હતા.

ભવરણભુમીમાં ઝઝુમતાં, અમે વજ્ર જેવા કઠણ થયા,
નબળાઇઓ ખુદની જડી, એ શ્રાપ કે વરદાન હતા.

અમે શોધવા તમને ગયાં, મંદીર અને મસ્જીદ મહીં,
પણ આખરે પડી એ ખબર, તમે અંતરમાં યજમાન હતા


‘પહેલો પ્રેમ

જુલાઇ 27, 2008

Thank ful to unknow source.

ખબર નથી એને હું શું કહી ગયો
પ્રેમ મારો આસુંની ધારમા વહી ગયો
મળવાની છેલ્લી તક પણ ગુમાવી મે..
જ્યારે એને બીજો જીવનસાથી મળી ગયો
બિલકુલ ન હતો ગમ મને હ્યદયમાં….
બધુ જ ચુપચાપ સહી ગયો..
સ્વપ્ન થકી હજી હું નિહાળી લઉ છું એને,
બાકી તો જીવતો જ સાગરમાં ડુબી ગયો,
મિત્રોના સાથમાં હસી લઉ છું જરાક હું
નહિતર માર દર્દ તો ચુપચાપ જ પી ગયો,
રડાવી જાય છે ક્યારેક એની યાદ મને…
કારણ કે મારો ‘પહેલો પ્રેમ અધુરો રહી ગયો’